เคยโง่มั้ยยยยย.................


โง่ที่คิดว่า.....ความพยายามอยู่ที่ไหนความ
สำเร็จ อยู่ที่นั้น


โง่ที่คิดว่า......ใครบางคนให้ความสำคัญกับตัวเรามากกว่าคนอื่น

โง่ที่คิดว่า.....คนที่เรารักเค้าจะรักเราคนเดียว

โง่ที่คิดว่า.....คนที่เราดีใจเมื่ออยู่ใกล้เค้า จะไม่ใช่คนเดียวกันกับที่ทำให้เราเสียใจที่สุด

โง่ที่คิดว่า.....เรามีความสำคัญกับคนหนึ่งมากเสียจนเค้าขาดเราไม่ได้

โง่ที่คิดว่า.....การโกหกจะไม่เกิดขึ้นระหว่างคู่รักที่แท้จริง

โง่ที่คิดว่า.....คำหวานจากปากเค้า เขาพูดเพราะเป็นห่วงเราจริงๆ

โง่ที่คิดว่า.....เวลาที่เราต้องการเค้ามากที่สุด เค้าจะอยู่กับเราเสมอ

......(อยากฉลาดไหม)

ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า.....ความพยายามบางครั้งมันก็เป็นแค่ความพยายาม

ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า.....อย่าหวังว่าใครจะเห็นเราสำคัญมากไปกว่าตัวเขาเอง

ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า.....คนที่เรารัก...บางทีเค้าก็มีคนที่เค้ารัก

ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า.....คนที่เราอยู่ใกล้เค้าแล้วมีความสุข อาจเป็นคนเดียวกันกับที่ทำให้เราเสียใจที่สุด

ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า.....คำหวานจากปากเค้า เค้าพูดเพียงชอบพูดคำหวานๆกับใครๆเสมอ..ก็แค่นั้น

ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า.....การโกหกเกิดขึ้นตลอดเวลาไม่ว่าใคร

ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า.....คนที่เรารัก..อาจเป็นคนเดียวกันกับคนที่ไม่ได้รักเราเลย






*-*รัก*-*

“ความรัก” ของคนเรา ก็มีเท้าเดินเหมือนกัน

เมื่อแรกเริ่ม . . . ความรักก็เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เพราะ . . . อยากจะถึงจุดหมายที่หวังไว้


คือ . . . ใครคนหนึ่งที่เรารู้สึกดีๆด้วย

เมื่อสมหวังแล้วความรักก็เดินไปเรื่อยๆ

. . . ไม่ต้องก้าวยาวและเร็ว

. . . เดินไปตามปกติและก้าวต่อไปเรื่อยๆ

. . . ในช่วงนี้ถ้าเดินเร็วไป

อาจจะเจอหลุมและสะดุดได้

ก็คงจะต้องเดิน . . . อย่างระมัดระวัง

และก้าวให้ได้จังหวะ . . . ที่เหมาะสม


แต่เมื่อถึงเวลา . . . ที่ความรักผิดหวังหรือจบลง

ความรัก . . . ก็จะเดินช้าลง

บางทีอาจจะช้า . . . ช้าจนเหมือนเราเดินถอยหลัง

เหมือนกับ . . . คนที่หกล้มแล้วขาเจ็บ

จะเดินไม่ถนัดนัก . . . ต้องรอเวลา

เพื่อรักษาให้แผลที่เกิดจากการหกล้มหาย

แล้วค่อยก้าวเดินต่อไป . . . อย่างปกติ

ความรักก็มี step ในการก้าวเดินไปอย่างนี้เรื่อยๆ

ช้าบ้าง . . . เร็วบ้าง

จนกว่าจะถึงวันหนึ่งที่เราได้เจอคนที่ใช่จริงๆ

วันนั้น . . . ความรักคงเดินต่อไปได้เรื่อยๆ

ถึงจะหกล้มบ้าง ตกหลุมบ้าง

แต่ . . . ก็ยังมีคนที่คอยประคอง

คอยเดินไปด้วยกัน

ไม่ใช่หกล้มแล้ว . . .

ต้องลุกเดินต่อด้วยตัวเองอีกต่อไป

เมื่อความรัก . . . ก้าวเดิน

เราจึงต้องก้าวตาม . . . อย่างระมัดระวัง

จะหกล้มบ้าง จะสะดุดบ้างก็ต้องพยายามลุกขึ้น

. . . และกลับมาเดินต่อไป ให้ได้